‘Ik zag heel veel films die me deden beseffen dat je alleen maar teleurgesteld kunt raken wanneer je van kunst verwacht dat ze echt iets voor je kan veranderen, en datzelfde geldt voor een geliefde,’ schrijft Sarah Arnolds in ‘De Mijne’, een van de verhalen in het geweldige Het gore lef. De vrouw in dit verhaal heeft een goede man, al zegt ze zelf, eigenlijk komt ze niets tekort. Al is hij wel mime-speler, iets waar je je voor zou kunnen schamen en wat – zo laat Arnolds doorschemeren – soms wel verveelt. Op een dag neemt ze per ongeluk de verkeerde man mee van het mimegezelschap, maar in plaats van hem weer ‘in te wisselen’ besluit ze toch maar een avond met hem door te brengen.