ILFU Boekenclub: blijft de mens menselijk, ondanks technologie? (afl. 3)

Een maand lang lezen we online met onze leden een roman en sluiten we af met een gesprek met de auteur zelf, live op het podium in Utrecht. Deze maand hebben we gekozen voor Het Snoephuis van Jennifer Egan. Schrijver en journalist Nina Polak bespreekt Egans roman in vier afleveringen, waarop je kunt reageren in de comments. Elke week een nieuw artikel waarin Polak dieper ingaat op elementen uit het boek die aanzetten tot nadenken. Deze week aflevering 3: blijft de mens menselijk, ondanks technologie?

Je hoeft het boek nog niet uit te hebben om mee te doen aan deze ILFU Boekenclub, dus lees en praat vooral mee! Op 20 mei is Jennifer Egan in Utrecht.

Opslaan

7 reacties

Tags

Jennifer Egan Dystopie Technologie

Al meer dan 1000 ILFU leden steunen de fictie. Jij ook?

Vertel me meer

In The Candy House laat Jennifer Egan ons als eerste kennis maken met Bix Bouton, die, zo wordt al snel duidelijk, niet alleen de uitvinder is van sociale media, maar ook van 'Own Your Unconscious', een toepassing waarmee je je geheugen kunt externaliseren. Je hoogstpersoonlijke herinneringen en ervaringen worden opgeslagen, zodat je er altijd toegang toe hebt. Je kunt er bovendien voor kiezen om ze anoniem te delen, in ruil voor toegang tot het zogenoemde ‘Collective’, dat alle gedeelde herinneringen bevat.  

Deze science fiction is wat de losse verhalen uit The Candy House aan elkaar rijgt. Het is de centrale uitvinding, die de levens van alle personages raakt en tegelijkertijd is het terloops aanwezig, onopvallende soms bijna, zoals dat met sociale media in werkelijkheid ook kan zijn: ze zijn er gewoon. Egan is een elegante en subtiele schrijver, die je niet zal doodgooien met haar bedenksels. Deze roman voelt, gek genoeg, niet als heftige science fiction.  

In de Groene Amsterdammer schreef Marja Pruis in haar bespreking van het boek zelfs dat ze het grimmige toekomstvisioen van Own Your Unconscious enigszins for granted nam. Het lijkt minder belangrijk dan je zou verwachten, bedoelt Pruis, The Candy House is een boek vol oldskool menselijke verhalen, het barst bijvoorbeeld van het soort relationele rommeligheid waar technologie weinig aan verandert.  

Dat min of meer geruststellende idee, dat de technologie nog zo bizar kan worden, maar dat de mens de mens blijft, beklijft ook bij mij na het lezen. Over de bedachte technologie waaraan ze alles ophangt, zegt Egan in een interview zelf dat die zich ook laat lezen als een metafoor voor wat schrijvers al eeuwen doen: het bewustzijn van anderen (bedacht of niet) onderzoeken en proberen weer te geven. Het verlangen, de ‘craving’, die daaraan ten grondslag ligt is ook van alle tijden: onszelf en anderen te leren kennen en begrijpen.

Dit alles maakt dat ik me afvraag of The Candy House, meer nog dan een boek over technologie, een boek is over schrijven zelf, over fictie en literatuur. En is het eigenlijk een dystopie te noemen, die Egan ons voorschotelt? Of is ze een schrijver die niet in dystopie dan wel utopie gelooft? 


Ik ben benieuwd hoe jullie Egans opvattingen over technologie, utopie en dystopie hebben gelezen. Laat je een bericht achter in de comments hieronder?

Wil je Jennifer Egan zelf horen over Het snoephuis?

Op 20 mei is Jennifer Egan in Utrecht voor een Book Talk, waar ze geïnterviewd wordt door Nina Polak. In het tweede deel van de Book Talk wordt Douglas Stuart geïnterviewd door Thomas Heerma van Voss.

Meer informatie over de Book Talk met Jennifer Egan & Douglas Stuart

Verwijderde gebruiker

Rapporteer

Grappig, Egans keuze om het (tot nog toe, ik ben op blz 300 oid) niet expliciet over het gevaar van dit soort technologie te hebben maakt het hele argument dat de technologie gevaarlijk is eigenlijk alleen maar sterker. Het sluipt tussen de regels door, kruipt levens in, hoe makkelijk het geaccepteerd wordt demonstreert eigenlijk dat we soms niet genoeg over de gevolgen nadenken, of dat het ons ons gewoon niet boeit? Dat lijkt me een redelijk centrale vraag: boeit het ons niet, of denken we er gewoon niet genoeg over na?

2 maanden geleden

Ronnie

Rapporteer

Mooi hoe aan het eind het 'collectief' gevoeld wordt door romanfiguur Gregory, zónder digitaal gedoe. De kracht van samen mens zijn. En de verhalen die hij (als schrijver!) gaat vertellen. Hoopvolle boodschap.

3 maanden geleden

ElineD

Rapporteer

de technologie lijkt inderdaad alleen maar een bijrol te spelen. Gelukkig! een hoofdrol voor mens en emotie...

3 maanden geleden
C

Cecilia

Grafisch ontwerper

Rapporteer

Volgens mij is dit de eerste ‘tech-roman’ die ik heb gelezen waar de door de technologie gedomineerde wereld niet als utopie of dystopie wordt neergezet. Ik vind dat wel verfrissend.

3 maanden geleden
M

Marijn

Redactie-assistent ilfu.com

Rapporteer

Ik ben het met Nina eens dat Egan de Own Your Conscience anders inzet dan bijvoorbeeld Dave Eggers in The Circle. Het boek schets meer de verandering van menselijke verhoudingen na de industriële revolutie of de uitvinding van de telegrafie. Daar zaten positieve en negatieve kanten aan, maar vooral is het een status quo waar de mens zich toe moet verhouden.

3 maanden geleden
M

Marijn

Redactie-assistent ilfu.com

Rapporteer

Ik ben het met

3 maanden geleden
P

Pepemoko

Producent Uitgelezen Verhalen

Rapporteer

Ik ben nog g maar in het derde hoofdstuk dus heb nog geen totaalindruk. Toch ben ik met je eens dat de terloopsheid van de uitvinding heel krachtig is, en inderdaad niet bepalend voor de relaties tussen de personages. We blijven voortmodderen en dat is niet dystopisch. Ik ga gauw weer verderlezen! En heb geboekt voor Egans book talk 20 mei.

3 maanden geleden